اصول سرپرستی

مفهوم سرپرستی: بدون شك گروه كاری نمی تواند در اجرای اهداف و طرح ها بدون هم آهنگی در روابط بین عاملین اجرایی موفق شود. سازمان ها در راستای این منظور از نظر سرپرستان برخوردار می شوند. بنابراین سرپرست فردی است كه با ایجاد همم آهنگی  و با بهره گیری بیشتر از حداقل نیروی انسانی و امكانات مادی امور سازمانی را به انجام می رساند.
مدیران فوقانی سازمان ها، به برنامه ریزی، سازمان دهی، رهبری، نظارت و ... می پردازند،ولی سرپرستان در پایین سلسله مراتب قرار دارند و به عبارتی در تقسیم بندی مدیریت جزو تحتانی سازمان می باشند.
مفهوم سرپرست در سازمان ها متفاوت است. به طور مثال امكان دارد در یك شركت تولیدی، سركارگر یا مباشر را شامل می شود و در شركت دیگری در ردیف بالاتر از سركارگر را به خود اختصاص می دهد. سرپرست عامل اجرایی امور سازمانی نیست بلكه او هماهنگ  كننده ای بجا برای بهره گیری  مفید از انسان ها و امكانات است.
پس در انجام امور باید امكانات را فراهم نماید، از امكانات درست استفاده كند، در سالم نگه داشتن امكانات در حین كار دقت نماید، محیط كاری را مساعد سازد تا رغبت و انگیزش كاری در نیروی انسانی بوجود آید.
ملاحظه می شود كه سرپرست در یك موقعیت حساس نقشی بین مدیریت كاركنان قرار دارد و لازم است كه در منطقه اجرا آگاهی از تولید، كنترل تولید، نظم دادن و تصمیم گرفتن داشته باشد تا بتواند در اجرای امور با مدیریت هماهنگ گردد. از طرفی اجرای امور سازمانی را نزدیك ترین نقطه با پرسنلی كه او زیر نظر دارد به ثمر رساند. پس جهت ایجاد رغبت و انگیزش باید مدل های مختلف رهبری را درك كرده و مورد استفاده قرار دهد، پس از دستیابی به موارد ذكر شده دستور اجرا بدهد.
ویژگی های سرپرست خوب
یك سرپرست خوب از ویژگیهایی برخوردار است كه به قرار ذیل ذكر می كنیم:
1-    قدرت در اجرا: از خود فرد ناشی می شود و تلفیقی از قاطعیت، توان در تفكر و سازمان دهی است.
2-    قدرت در تحلیل مسائل و حل مشكلات: كه مستلزم شناخت مسائل، جمع آوری عوامل، ایجاد كننده9 ی مسائل و حل مسائل است.
3-    قدرت ایجاد تعهد اجرایی در كاركنان: عملكرد سرپرست متكی بر صداقت، الگویی برای اجرای صحیح امور به وسیله كاركنان است. این امر خود آموزش غیر مستقیم است كه تكیه بر درست نگری و درست كاری سرپرست دارد.